ఉప్పెంగే ఉప్పెనలున్నా
లోలోపల నన్నే
మింగేసే దిగంతాలున్నా
బయటికి మాత్రం నే
ప్రశాంత సంద్రాన్నే..
అలల గర్జనలు నా గుండెలోనే నిలిచిపోతాయి
లోతుల్లో చెలరేగే తుఫాన్లను
తీరాన నిలిచిన వారు చూడలేరు కదా
అలలు ఎగసిపడటం సముద్రం స్వభావం,
ప్రశాంతంగా కనిపించడం తను నేర్చుకున్న సమతుల్యం.
లోతుల్లో కల్లోలం ఉన్నా,
పైకి నిశ్చలతగా ఉండటం
బలమా? అలవాటా?
దిగంతాలు మింగేసే అస్తిత్వం మధ్య
నేను నేనే అనిపించుకోవడం ఒక యత్నం,
ఎందుకంటే జీవితం
ఉప్పెనలతో కాదు,
వాటిని మౌనంగా మోయగలిగిన లోతులతో కొలవబడుతుంది…
