కోరితేనో , బ్రతిమలాడితేనో
అడిగితేనో, అవసరానికో
మనతో ఉండే వాళ్ళు అవసరమా…
మన మనసు నిశ్శబ్దం వారికి వినిపించకపోతే
ఆ బంధానికి అర్ధం ఉందా…
అడగకపోయినా అర్థమయ్యే చోటే
నిజమైన బంధం మొదలవుతుంది…
అడిగినప్పుడే వినిపించే ప్రేమైతే
అది కేవలం మాటల్లోనే మిగిలిపోతుంది…
అడగకుండానే తోడుగా నిలిచే నీడలే
జీవితానికి నిజమైన వెలుగవుతాయి…
ఎదురు చూడకుండా చేరే అడుగులే
బంధానికి అసలు అర్థం చెబుతాయి…
వచ్చి వెళ్ళిపోయిన దారుల్లో
తిరిగి మళ్ళీ మళ్ళీ నడవటం అంటే
జ్ఞాపకాల్ని ఒంపుకోవటమే కాదా..?
దూరాల్ని కొలవటం బాధే మరి ..మానుకోనా ?
అయినా మనసు ఆగదు కదా,
వెళ్ళిపోయిన అడుగుల్ని వెతుక్కుంటూనే ఉంటుంది…
చెప్పని మాటల ప్రతిధ్వనులు
ఇంకా గాలిలో తేలుతూనే ఉంటాయి…
అదే దారిలో నడుస్తూ
మనమే మనల్ని కోల్పోతున్నామేమో అనిపిస్తుంది…
మానుకోవడం కష్టం, నడవడం బాధైనా…
ఆ దారులే మన కథని నిశ్శబ్దంగా చెప్పే సాక్ష్యాలు కదా…
జ్ఞాపకాలు అనేవి గతం కాదు, మన ఆలోచనల ప్రతిబింబం,
మళ్ళీ మళ్ళీ తిరిగే అడుగులు సమాధానాల కోసం కాదు,
మనల్ని మనం తెలుసుకోవడం కోసం కావచ్చు…
కాబట్టి మానుకోవాలా అన్న ప్రశ్న కంటే,
ఎందుకు తిరిగి వస్తున్నామనే ప్రశ్నే ముఖ్యం…
ఎందుకంటే ప్రతి దారి చివర గమ్యం కంటే
మనల్ని మనం తెలుసుకోవడమే మిగిలిపోతుంది…
ఎందుకంటే ప్రతి తిరుగు ప్రయాణం
మనకి మారిపోయిన మనల్ని
నిశ్శబ్దంగా పరిచయం చేస్తుంది…
కొన్ని కలలు
కంటి చివర నిలిచిపోయిన నీడల్లా మిగిలిపోతాయి..
కొన్ని మాటలు
గుండె తలుపులు తట్టి, పెదవుల దాకా వచ్చి
నిశ్శబ్దంలోనే కరిగిపోతాయి..
కొన్ని ఆశలు
అర్ధాంతరంగా ఆగిపోయిన ప్రయాణాల్లా
రాజీ పేరుతో దారిమళ్లుతాయి..
కొన్ని క్షణాలు
మనసు మూలల్లో నిలిచిపోయిన ప్రతిధ్వనులై
మళ్లీ మళ్లీ మనల్ని చేరుకుంటాయి..
కొన్ని భావాలు
వెలుగులో చెప్పలేని రహస్యాలై
చీకటిలో మనతోనే మాట్లాడుతాయి ..
మనసు మాత్రం
ఇవన్నీ మోస్తూనే నవ్వుతూ ఉంటుంది …
అదే జీవితం అనే నిజాన్ని గుర్తుచేస్తూ…
