జ్ఞాపకాల దారుల్లో

 

వచ్చి వెళ్ళిపోయిన దారుల్లో

తిరిగి మళ్ళీ మళ్ళీ నడవటం అంటే

జ్ఞాపకాల్ని ఒంపుకోవటమే కాదా..?

దూరాల్ని కొలవటం బాధే మరి ..మానుకోనా ?

అయినా మనసు ఆగదు కదా,

వెళ్ళిపోయిన అడుగుల్ని వెతుక్కుంటూనే ఉంటుంది…

చెప్పని మాటల ప్రతిధ్వనులు

ఇంకా గాలిలో తేలుతూనే ఉంటాయి…

అదే దారిలో నడుస్తూ

మనమే మనల్ని కోల్పోతున్నామేమో అనిపిస్తుంది…

మానుకోవడం కష్టం,  నడవడం బాధైనా…

ఆ దారులే మన కథని  నిశ్శబ్దంగా చెప్పే సాక్ష్యాలు కదా…

 జ్ఞాపకాలు అనేవి గతం కాదు, మన ఆలోచనల ప్రతిబింబం,

మళ్ళీ మళ్ళీ తిరిగే అడుగులు సమాధానాల కోసం కాదు,

మనల్ని మనం తెలుసుకోవడం కోసం కావచ్చు…

కాబట్టి మానుకోవాలా అన్న ప్రశ్న కంటే,

ఎందుకు తిరిగి వస్తున్నామనే ప్రశ్నే ముఖ్యం…

ఎందుకంటే ప్రతి దారి చివర గమ్యం కంటే

మనల్ని మనం తెలుసుకోవడమే మిగిలిపోతుంది…

ఎందుకంటే ప్రతి తిరుగు ప్రయాణం

మనకి మారిపోయిన మనల్ని

నిశ్శబ్దంగా పరిచయం చేస్తుంది…